Σήμερα συμπληρώνεται ένας αιώνας, από μια τραγωδία, έναν σπαραγμό, που αποτελεί μια από τις πιο μαύρες και ματωμένες σελίδες της ιστορίας της πατρίδας μας.
Η Γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το τουρκικό κράτος, που τιμάται σήμερα 14 Σεπτεμβρίου με απόφαση του Ελληνικού Κοινοβουλίου, αποτελεί μαζί με τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, μια υπενθύμιση της ακατανόητης θηριωδίας που υπέστησαν γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένοι, ιερείς και τόσοι άλλοι, από τις μανιασμένες και γεμάτες μίσος στρατιές του Μουσταφά Κεμάλ.
Το 1922, αποτέλεσε ένα έτος προσφυγιάς και ξεριζωμού για ένα κομμάτι του ελληνισμού που ανθούσε στη Μικρασία για χιλιάδες χρόνια.
Αρκετοί εξ αυτών, μετά από μια πραγματική Οδύσσεια έφτασαν και εδώ, στον σημερινό Δήμο Λαγκαδά και έστησαν με την ίδια προκοπή από την αρχή τις ζωές τους, τα χωριά τους, τα σπίτια τους, τις οικογένειές τους.
Σήμερα, έναν αιώνα μετά, οι απόγονοί τους παραμένουν οι σύγχρονοι θεματοφύλακες της παράδοσης, των ηθών και των εθίμων που έφεραν οι πρόσφυγες.
Στον Δήμο Λαγκαδά έχουμε την χαρά να διαθέτουμε ένα πολυσύνθετο μωσαϊκό παραδόσεων Ελλήνων της προσφυγιάς, που παντρεύτηκε αρμονικά με τα έθιμα και τις συνήθειες των γηγενών κατοίκων.
Η συνέχιση της παράδοσης από τις νέες γενιές, αποτελεί ουσιαστικά μια υπόσχεση στους προγόνους που έφτασαν εδώ, ότι δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τις ψυχές που χάθηκαν άδικα, αλλά και ότι θα κρατήσουμε άσβεστη τη φλόγα του Μικρασιατικού Ελληνισμού.